Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Wat Opa zegt is waar…

Hoe neem je afscheid van je beste vriend, van je mentor, van de man die de basis legde en vorm gaf aan het belangrijkste deel van je leven? Hoe neem je afscheid van de allermooiste opa – in alle opzichten? Van de man van wie je altijd – vanzelfsprekend tegen beter weten in – hoopte er nooit afscheid van te hoeven nemen? Want Opa werd makkelijk 160, dat had-ie immers plechtig beloofd. En als Opa het zegt, dan is het zo.

En nu neem ik afscheid.

Ik neem afscheid van de man die mij toen ik net 6 was Latijn leerde en die mij – vooral tijdens kilometers lange boswandelingen en veelvuldig museumbezoek – bijkans tot een encyclopedie maakte. Van de man die vanuit zijn vakantieadres in Duitsland met een astronomische snelheid terug naar Rotterdam reed omdat zijn kleindochter hem zo miste (en daar fysiek uiting aan gaf door nauwelijks adem meer te kunnen halen, maar onmiddellijk weer lucht kreeg in de wetenschap dat Opa onderweg was). Ik neem afscheid van de man met wie ik 20 jaar lang iedere zaterdag na Goede Vrijdag de Efteling bezocht (alwaar ik nu nog bij ieder bezoek heel hard “Opaaaa” naar het rode oog van de papegaai roep) en van de man naast wie ik 30 aaneengesloten jaren op de eerste rij bij de ‘IJsrevue’ mocht zitten. We werden herkend.

Ik neem afscheid van de man die mij het belang van etiquette bijbracht en mij taalkundig schoolde. Van de man die mij eindeloos voorlas en mij nog op zijn arm nam toen ik daar eigenlijk al veel te groot voor was. Van de man die zonder uitzondering de mooiste deuntjes voor mij floot. Van de man met wie ik altijd zo fijn warme chocolademelk en appelsap dronk. Daar hoorde overigens niemand anders bij, bij die chocolademelk en appelsap. De zonderlinge optimist – zo niet durfal – die het waagde aan te schuiven kon rekenen op een subiete afwijzing. Niet eens per se vriendelijk. Chocolademelk en appelsap was van ons, daar bleef iedereen van af. Eigenlijk gold dat niet louter voor chocolademelk en appelsap. Dat wil ik wel toegeven.

En ik neem afscheid van de man van wie ik alle ‘eerste’ dingen kreeg. De eerste fiets, de eerste rijlaarzen, het eerste schaakbord, de eerste schaatsen, de eerste schaatsen in een andere maat – want zo was-ie ook wel – en zelfs het eerste rijbewijs.

Ik neem afscheid van de man die op al mijn vragen – al waren ze nog zo eigenaardig en onverwacht – een antwoord wist. Van de man die zelfs van plan was de nagel van zijn wijsvinger te verwijderen omdat mijn kleuterbrein benieuwd was wat daar onder zat. Daar greep Oma in. Gelukkig. Ik neem afscheid van de man met wie ik regelmatig op de dansvloer stond. Ook dat kon-ie. Goed zelfs. En ik neem afscheid van de man die nog bijna dagelijks vroeg; “Kindje, hoe gaat het met de zaak?”

Ik neem afscheid van de man met wie ik een onvoorwaardelijke en uiterst zuivere liefde deelde.

Een ding heeft hij me eigenlijk nooit geleerd. Afscheid nemen. En ik heb het net besloten; ik neem nog geen afscheid. Ik zie hem straks gewoon weer. Aan de andere kant, want dat heeft-ie beloofd.

En wat Opa zegt, is waar.

 

Reacties

  1. Aankomende week word mijn oma 95 jaar. In goede gezondheid en kookt nog elke dag voor zichzelf. Mankeert niks, alleen vind ze het 'allemaal wel erg lang duren nu'.Ook ik denk dat zij minstens zo'n 185 word, ze moet mijn huwelijk mee maken terwijl ik nog een man moet vinden, ze moet de olijke overgroot oma worden. Eigenlijk wil ik niet dat zij eerder gaat dan ik.Ja,

  2. tjapko schreef:

    Wat een prachtig en ontroerend verhaal, Corine.En juist op een moment dat ik zelf veel denk aan mijn vader die alweer 15 jaar geleden is overleden. Mijn jongste zoon Gijs vraagt zo nu en dan naar mijn vader en dan besef ik weer even wat die man allemaal heeft moeten missen en wat wij allemaal hebben moeten missen. En dan klinkt uit mijn Ipod ook nog eens het lied 'Afscheid nemen bestaat

  3. StatusNil schreef:

    Mooi verwoord, prachtig eerbetoon aan duidelijk je allerbeste vriend. Sterkte in deze droeve tijden van verlies.

  4. Dank jongens, voor de mooie reacties!

Comments are closed.