Pagina

Waar je me van kent

“Die ‘Corine’ hè, die komt me bekend voor…” Zou kunnen. Hier kan je me van kennen. Of anders van het honduitlaten.

De brief aan Mark Rutte

Je zit je op een verloren zondag scheel te ergeren aan het kabinetsbeleid (or lack thereof) rondom ondernemers. En dat roep je dan op Twitter, zoals die dingen gaan. Bij mij althans. “Schrijf dat ‘es gewoon op dan”, riep ThePostOnline. En zo geschiedde. Ik schreef een open brief aan Mark Rutte, die nogal wat stof deed opwaaien. Er kwam een vervolg en een Facebookpagina (Heeft Corine al koffie met Mark Rutte gedronken?) en uiteindelijk een brief van Rutte persoonlijk. Hij lust geen koffie. Wel wilde Lijn 1 nog even bij mij op de stoep parkeren voor een interview.

Toen ThePostOnline nog als DeJaap bekend was, riep ik daar al iets over auto’s (Asfalt heette die rubriek). En naar mate ‘de Post’ groeide tikte ik ook stukken met een ander onderwerp. Brieven aan Mark Rutte bijvoorbeeld en over de familie Otten. Daarover later meer. En toen vroegen ze om een interview. Dit is het resultaat. ‘Van paardenmeisje tot activistisch onderneemster’.

#iMacGate

Twee steeldieven vonden het een puik plan om in te breken in mijn kantoor, alles van waarde mee te nemen en de rest te slopen. Bedankt hoor. Onder de gejatte spullen mijn iMac. En die stond vervolgens braaf te knipperen in Amsterdam. De Poltitie – hoe vriendelijk ook – weigerde mijn iMac (en daarmee waarschijnlijk de rest van mijn inboedel) op te halen. Kan niet. Mag niet. Het haalde wel de landelijke pers én de internationale. Zo schreef Rob Hoogland er drie ‘Kringen’ mee vol in de De Telegraaf, wilde het AD een interview en deed GeenStijl een duit in het zakje en schopte ik het tot het ‘Pakkans-debat‘ in de Tweede kamer, alwaar ook Opstelten vond dat er ‘geen hindernissen zijn om de gestolen spullen terug te halen’. Juist. En oh ja, SBS6 stond ineens op de stoep. Hielp geen zier verder, er is nooit iets terug gevonden. De door mijzelf opgevraagde camerabeelden van de buren lieten twee gebontkraagde medelanders zien, maar niet voldoende herkenbaar. Het is niet anders. Al vermoed ik dat ik in elk geval wat minder diefstalfähig ben, nu. Overigens gebruikte Jan-Peter Bogers deze hele kwestie in zijn boek ‘Versimpelen‘. En daarmee werd-ie genomineerd voor ‘Managementboek van het Jaar 2014’.

Nu we het toch over GeenStijl hebben. Ik heb een abonnement (ook op diefstal trouwens, kijk maar). En zo belandde ik op dit lijstje. En op dit lijstje. En hierop. En hierop ook trouwens. Mocht toen nog gewoon.

#HulpVoorAndrea

In de zomer van 2013 postte Illian een bijkans wanhopig berichtje in ons WhatsApp-groepje. Haar zus, Andrea, heeft extreme klusterhoofdpijnen en haar laatste kans zou een operatie in België zijn. Menzis bleek niet te willen vergoeden en zo had Andrea ineens nog maar een week de tijd om 30K bij elkaar te krijgen. Of we konden helpen. Ja, dat konden we. Het begon met deze tweet, de hashtag #HulpvoorAndrea en een actie op Facebook. En zo werd ze landelijk nieuws. Online veelal – tot aan Knevel en Van den Brink en RTL Late Night. Alles is terug te vinden op Facebook. Hoe het met Adrea gaat? Prima! Menzis zwichtte onder de enorme (sociale) druk en vergoedde alsnog de operatie. Al noemen zij het anders, natuurlijk.

#TeamOtten

Onrecht en ik zijn geen vrienden, zoveel is duidelijk. Dus toen ik hoorde dat Herman Otten – die al drie generaties op de Haagse Markt staat met zijn Luchroom Otten – op stel en sprong moest vertrekken (omdat- ie volgens de gemeente Den Haag 80 cm in de weg stond), stroopte ik mijn mouwen nog ‘es op. Met #TeamOtten en Team Otten. SBS6 stortte zich er al op en natuurlijk GeenStijl en ThePostOnline. Het mocht niet baten, uiteindelijk. En dat zit me nog steeds niet lekker.

En dan word je ineens ‘Vrouw van het jaar’. Maf. Wel dankbaar. Ik won daarmee ‘het een hele middag tot mijn beschikking hebben van de voltallige redactie’. Mooi. De bedoeling was om ze in te zetten voor de kwestie ‘Otten’. Maar tegen die tijd had dat zo’n andere wending genomen dat de heren redacteuren nog steeds duimen draaiend wachten op instructie mijnerzijds. Ik heb ze even geparkeerd. Er wordt heimelijk gewerkt aan een snood plan. Wordt vervolgd.

Niet alleen het schrijfwerk belegt mijn brood. Ik heb gelukkig ook veel verstand van certificatie, accreditatie en compliance op het gebied van kwaliteit, arbo, veiligheid en milieu. Klinkt saai? Welnee. Mooi vak. En daarom startte ik in 2003 ISOLEASE. Enkele blogs die ik daar post, staan ook hier. De meest toegankelijke exemplaren dan.

U vindt mij ook als teamlid bij de immer wervelwindende en uiterst flexibele Controlfreex. Zowel voor alle QHSE-vraagstukken als voor een puik stukje tekst. Ironisch genoeg werd de tekst juist van die site dan weer niet door mij geschreven. Geestig, wel.

Omdat ik vind dat áls je een bijdrage kunt leveren, je dat moet doen. Dus ik goot een bak(je) koud water over m’n hoofd. Yup, een #IceBucketChallenge. Doneren kan nog steeds. Geef gul.