Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Verjaardagscadeau

Mijn verjaardag verliep betrekkelijk rustig dit keer. Dat had alles te maken met het feit dat ik mezelf had vrij gepland om aan één opdracht te werken. Mijn auto stond toch bij de garage voor een grote beurt.

Aan het eind van de dag berichtte de dealer me dat ik hem weer op mocht halen. Ik koos ervoor om dat zo laat mogelijk te doen. Zo rond een uur of 20.30. Het was immers koopavond, zo kon ik nog even verder werken. ‘Lekker rustig op de weg’ dacht ik en dat klopte. Zo rustig op het verlaten bedrijventerrein dat ik de riante vierbaansweg gebruikte om lekker door te rijden. Halverwege die weg doemden twee agenten op van achter een boom, ter hoogte van een andere dealer. Of ik even wil stoppen. Uiteraard doe ik dat. Naast de heren. Nou ja, heren. Een snotneus met geldingsdrang en een wat oudere agent die niet door enige snelheid noch efficiëntie leek te zijn geprikkeld. De korte versie:

Snotneus: ‘U staat hier niet veilig, wilt u even door rijden.’
Ik: ‘Ja natuurlijk, maar ú staat ook precies hier en vraagt mij te stoppen. Loopt u dan even een stukje mee.’
Snotneus: ‘Weet u wel hoe hard u reed?’
Ik: ‘Ongetwijfeld te hard.’
Snotneus: ‘U reed 86 op een weg waar 50 is toegestaan.’ Mind you, op een vrijwel lege vierbaans industrieweg, maar dat is natuurlijk zonder twijfel veel te hard. ‘Heeft u daar een verklaring voor?’
Ik: ‘Ik had haast?’
Snotneus: ‘U krijgt hiervoor van mij een proces verbaal.’

Prima, ik rijd duidelijk te hard. Slinger me maar op de bon. Terecht. De manier waarop irriteert me daarentegen wel. De toon waarmee Snotneus mij bejegende, de genoegdoening die hij eruit leek te halen en het volledige gebrek aan communicatieve vaardigheden maakte mij een tikkeltje opstandig. Want eerlijk is eerlijk, dat ben ik niet gewend van onze Politie.

Hij leek ieder lettertje van mijn rijbewijs wel 3 keer te lezen (of was hij gewoon langzaam?). Hij belde met de centrale om mijn kenteken te controleren op andere overtredingen of overige dubieuze zaken en legde aan zijn slome collega uit wat hij deed en waarom. Alsof hij hém het vak moest leren.

Ik: ‘Met alle vormen van respect, hoor. Maar kunt u alstublieft een beetje opschieten.’

Snotneus geeft geen sjoege.

Minuten later: Snotneus: ‘Wat is uw privé-adres?’ Ik: ‘Dat doet er niet zo toe, want de auto staat geregistreerd op…’ (ik wilde mijn zin nog afmaken door te zeggen dat de auto van de zaak is en alle bonnen daar binnen komen). Snotneus: ‘Dat doet er WEL toe, want IK wil het weten!’
Ik: ‘Zo dan.’

Ik geef hem mijn adres. Ik moest het vervolgens wel 3x herhalen en een keer spellen voor hem. Het valt ook allemaal niet mee.

Ondertussen moesten er ook andere auto’s staande gehouden worden en dat kon de minder vlotte agent niet zelf, dus Snotneus moest ook die taak voor zijn rekening nemen. Het duurde en het duurde.

De verkopers van de dealer aan de overkant staan onderwijl smalend te genieten van al het staande gehoudene. Dát zat me nog het meest dwars. Moet er niet een soort geheim verbond van autoliefhebbers zijn? Moet er niet een klein beetje begrip worden getoond, al is het maar uit commerciële overwegingen? Een ding is zeker. Ik was al niet zo’n fan van dat degelijke Duitse merk, maar nu sla ik hen in de volgende offerteronde zeker over.

Ik groet Snotneus na het eindelijk overhandigen van de bon en vraag hem of hij hier nou echt zoveel plezier aan beleeft. Ik laat hem achter met een bedankje. Voor het fijne verjaardagscadeau.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *