Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Van die gesprekken (2)

Zo, dus je staat al op knappen?

– Nou, het duurt nog even, maar het is een tweeling.

Een tweeling? Tja.

– Tja?

Ja, nou, tja, ik hoor wel eens dat een tweeling wat lastiger draagt.

– Ja, dat hoor ik ook wel eens ja.

Maar ja, met mijn eenling was ik al groter dan jij.

– Zo zo.

Ja joh, dat viel niet meer hoor, dat zeulen met die baby. Die buik van mij was echt e-norm! Wees blij dat je twee kleintjes hebt.

– Ja, mazzel heb ik, met twee kleintjes buiten de groeicurve.

Hoezo buiten de groeicurve?

– Hoezo hoezo? Ze groeien dus harder dan normaal.

Ja, nou, dan de mijne zeg. Die groeide pas hard. En dan die bevalling. Godallemachtig.

– Ja leuk, doe nog ‘es een bevallingsverhaal.

Nou, dit is er eentje hoor, dat wil je vast horen.

– Ja, nou.

Nou het was zo; het begon natuurlijk met weeën. En dat duurde en dat duurde. Van die hele erge. Ik heb geloof ik wel 12 uur weeën zitten weg puffen. Achter elkaar. Meid, ik wist niet meer hoe ik het had of waar ik het moest zoeken. En nog steeds brak dat water maar niet en ik had ook nog geen ontsluiting. En in het ziekenhuis zeiden ze al dat het lastig zou worden. Joh, ik werd meteen op allerlei apparatuur voor zuurstof en vocht en opwekkers en zo aangesloten en ik viel steeds flauw van de pijn. En dan de baby; die had haast geen hartslag meer en ik ook niet trouwens. En toen ik eindelijk mocht persen omdat ik, na geloof ik ondertussen 23 uur, voldoende ontsluiting had toen hadden de artsen tegen mijn man gezegd dat-ie misschien wel moest kiezen tussen zijn vrouw en zijn kind. Zo erg was het. Ik was bijna dood. Nou dat weet je het wel. Uiteindelijk hebben ze haar met tangen en vacuümpompen en god weet wat nog meer kunnen halen maar ik was echt helemaal stuk. Na dik 36 uur. Vreselijk gescheurd en ingeknipt en zo en zoveel bloed verloren. Echt het was een slagveld. Ze zeiden nog in dat ziekenhuis dat ze zelden zoiets heftigs hadden mee gemaakt. Ja, dat had ik natuurlijk weer. Zal je net zien. Nou en toen herstelde ik ook niet meer. Ik was incontinent geworden en ik moest naar de revalidatie voor mijn bekkeninstabiliteit. Ik had zelfs banden en pezen gescheurd. Meid, ik was gewoon echt helemaal kapot aan alle kanten. Ja en dan moet je nog voor je baby zorgen. Die borstvoeding kwam ook maar niet op gang en een partij tepelkloven dat ik had zeg. En ze beet me ook nog tijdens het voeden dus bloed all over the place. Ik leefde in een helletje. Ja, echt een helletje.

Maar goed meid, veel succes met de laatste loodjes hè. Wel van genieten hoor.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *