Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Tegen een boom met een plastuit

Ruim 10 kilometer verwijderd van de bewoonde wereld en een overvolle, nadrukkelijk aanwezige blaas. Daar kon ik het mee doen. Had ik ook maar moeten gaan voordat ik ging wandelen.

Herkent u dat dames, dat je ineens heel nodig moet en dat er nergens een toilet voor handen is? Laat staan een schoon toilet. Niet dat ik chronisch lijd aan penisnijd, maar die dingen lijken me in zo’n geval verdomd handig. Vast ook voor andere zaken, maar dit terzijde.

Je ontwikkelt in de loop der jaren als vrouw toch een uitermate rekbare blaas en een bepaalde handigheid in het opsporen van beschikbare toiletten. Bovendien ontwikkel je ondertussen een zekere nonchalance om de blaas te legen op een plaats die er niet voor bestemd is. Maar liever niet.

De enige oplossing was bijgevolg om een geschikt stukje plasbos te vinden, want doorlopen was beslist geen optie. Een bijkomend voordeel van het wandelen in de middle of nowhere is dat je er geen mens tegenkomt. Geen zorgen betrapt te worden dus. Maar dan moet de geschikte hurkhouding nog worden gevonden. Dat betekent het vinden van de juiste verhouding van voldoende diep hurken om de kleding en schoenen droog te houden, ten opzichte van de hoogte van de begroeiing zodat er geen bos in de billen prikt. Waardeloos. Daar moet in deze geëmancipeerde samenleving vast een alternatief voor zijn. En die is er. Al betrekkelijk lang eigenlijk. Een plastuit. Het is een weinig sexy term, maar het dekt wel precies de lading.

Wat een uitkomst. Kan ik eindelijk tegen een boom plassen zonder dat ie eerst gekapt is. Zo’n plastuit vergt overigens wel oefening. Inmiddels loop ik ruim dertig jaar achter op mijn mannelijke leeftijdgenoten als het om staand plassen gaat. Da’s moeilijk in te halen. Ik heb immers nooit de behendigheid van het richten hoeven trainen (nu ik er over nadenk; er zijn ook veel mannen die deze gave ontberen, maar dit wederom terzijde). Dan is er nog de extra handicap van de inflexibele tuit. Ook niet eerlijk. Je moet direct goed staan, want bijsturen geeft rommel. Om nog maar te zwijgen over het loslaten van alle gebruikelijke aanwensels. Staand plassen door een tuit voelt in eerste instantie als in je broek plassen. Bovendien wordt zo’n ding ook nog warm.

Ik heb geoefend. In de geborgenheid van mijn eigen toilet. En ik ben er uit. Ik ga wel braaf, zoals vroeger, gewoon voor vertrek.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *