Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Roze wolk my ass

Laat ik even waarschuwen. Gewoon, voor de zekerheid. Nou, eigenlijk vooral voor de veiligheid van mijn omgeving. Althans, van die van kennissen, semibekenden en volkomen vreemden die mij voorbij zien waggelen en kennelijk de onbedwingbare behoefte koesteren hun mening over mij uit te storten. Van die types die je – desnoods met geweld – op een roze wolk willen schoppen. Blijf. Uit. Mijn. Buurt.

Dat fulltime projectielbraken gaat op den duur een beetje vervelen, namelijk. Zo ook de zuuraanvallen, het troephoesten, de niet aflatende ademnood, het zittend ‘slapen’ (want een tweeling staat je nooit toe op je zij, of je rug te liggen en natuurlijk nooit op je buik), het – pak ‘em beet – ieder kwartier moeten plassen (en dan nooit helemaal uit kunnen plassen, hè, nooit), de verdrukte en in elkaar gebeukte organen, het uit elkaar lazeren van je skelet, de voortdurende kramp en het gemiddeld drie dagen moeten herstellen na het simpelweg bedwingen van een trap – nog los van de verrassingspukkels en dat fijne zwangerschapsmasker. Bijvoorbeeld. En oh ja; dat dan niet laten merken.

Hoepel alsjeblieft een eind op met die ‘het-hoort-er-allemaal-bij’s’ en vooral de ‘je-krijgt-er-zoveel-moois-voor-terug’s’. Ja, vooral die. Ik heb een gehavend voodoo-poppetje voor iedereen die het lef had dat tegen me te zeggen. De ‘goh-werk-je-nog-dan’s’ (dat krijg je als je eigen baas bent, vreselijk verwende parttime loonslaaf dat je er staat) en de ‘je-moet-er-wel-van-genieten-hoor’s’ (tuurlijk) zijn voor mij inmiddels voldoende om uit te halen. Verbaal, vooralsnog. Komt een moment waarop ik mijn zelfbeheersing verlies. De eerstvolgende die ongevraagd naar mijn buik grijpt kan een kopstoot verwachten. Ja, ook als het een goed bedoelende bejaarde is. Die zijn het ergst.

En nee jonge moeders; ik vind je baby niet per se ‘helemaal leuk’ omdat ik toevallig ook zwanger ben. Ik val niet in katzwijm bij jullie gevulde Woezel & Pip-rompertjes en ik heb geen enkele behoefte om een gezellige hap van de bekwijlde soepstengel van je peuter te nemen. Er is bovendien werkelijk niets in mij dat ook maar in de geringste vorm geïnteresseerd is om deel te nemen aan een ‘mama-clubje’ of om zwangerschaps- en baringsverhalen te delen. Niets.

Ga. Weg.

 

Er is een uitzondering. De moeders die er niet zo hysterisch over doen. Die eerlijk zeggen dat het met enige regelmaat zuigt. Die met bruikbaar, praktisch advies komen. Daar drink ik graag een kop thee mee (dat die thee er dan binnen no-time weer uitkomt – de uitgang is altijd een verrassing – is van ondergeschikt belang). En nuchtere tweelingmoeders hebben sowieso voorrang.

 

Zo. Dan ga ik me straks weer even fijntjes scheel ergeren aan de praktische toestanden ervan. En dan doel ik overigens niet op de babyspullenmaffia, het mallotige alternatieve baarcircuit, of het juridische geneuzel (voer genoeg voor een volgende blogpost). Het gaat me meer om het feit dat je je eigen veters niet meer kan strikken, want; verplicht op lelijke gympies omdat je op je o zo vertrouwde 12 cm omkukelt, het niet meer zelfstandig uit een lage stoel kunnen komen, laat staan bukken, het in geen enkel kledingstuk meer passen – not even close – en het altijd moeten weten waar de dichtstbijzijnde WC is (is daar een App voor?). Bijvoorbeeld. Ik zwijg verder over de niet langer bereikbare bikinilijn (obligaat outsourcen, terzijde).

 

Hè, lekker. Dat lucht op. Kunnen we het nu weer gewoon over auto’s hebben?

Comments are closed.