Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Ode aan hoffelijkheid

Het is een uitstervend ras. Helaas. En ook al gillen alle Viva’s, Flair’s en vooral Opzij’s van deze wereld om het hardst dat we het allemaal best zelf kunnen; ik hou oprecht van galante heerschappen. Mannen die nog van hun eigen (groot)vaders leerden hoe je een dame in haar jas helpt. Mannen die je netjes voor laten gaan (maar nooit op de trap naar boven; groot misverstand!) en die aan de ‘gevaarlijke’ kant van de weg lopen wanneer je een wandeling maakt.

Hoffelijkheid is een onwaarschijnlijk onderschatte omgangvorm. En verwart u hoffelijkheid niet met reguliere etiquette alstublieft. Etiquette is hooguit aangeleerd, hoffelijkheid is aangeboren. Denk ik. Een man die vaag iets meekreeg over het openen van een portier ‘doet aan etiquette’. Een oprecht edelmoedig man reikt mij zijn hand na het openen ervan zodat ik iets makkelijker uit zijn Britse sportauto kan stappen – of beter; uit mijn Britse sportauto, maar dit ter zijde. Het gaat zelden om grote gebaren. Echte courtoisie zit ‘em in details.

Toch kan ik me goed voorstellen dat het hele feministische gezemel onze mannen onzeker maakt. En dat het zelfs iedere poging tot ouderwetse beleefdheid ontmoedigt. Maar onthoudt heren; iedere vrouw, ik herhaal; iedere vrouw heeft een zwak voor eerzame charme. We kunnen feitelijk prima zonder de andere sekse, maar we willen het niet. We willen graag dat onze stoel wordt aangeschoven. En we willen in zekere zin beschermd worden. Ik ben het schoolvoorbeeld van zelfstandigheid, maar u mag zelfs zonder meer mijn diner bestellen als u mij – door een gedistingeerde blik te werpen – ervan verzekert dat u weet wat u doet.

Er zijn vrouwen die de man in het algemeen bijkans publiekelijk tot hun vijand hebben verklaard. Maar ook zij – ook al geven ze het nooit toe – waarderen het wanneer ze met alle egards worden behandeld. Behoudens wellicht die professionele zuurpruimen en onvermijdelijke tuinbroeken. Maar laten we eerlijk zijn, daar heeft u toch niets aan. En dames; mannelijke hulpvaardigheid ontstaat uit dienstbaarheid en niet uit de aanname dat we het zwakkere geslacht zijn (anders zouden mannen immers de kinderen wel baren).

Terug naar mijn pleidooi voor hoffelijkheid. Het maakt de wereld mooier. Punt. Het handhaven ervan wordt alleen steeds moeilijker. Ridderlijke omgangsvormen worden niet alleen door voornoemde griezelige mevrouwen tegengestreefd, ook moderne engineering helpt welgemanierde galanterie om zeep. Want wat moet een goed bedoelende heer immers met al die elektrische schuifdeuren?

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *