Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Nieuwe gordijen

Ik hield me keurig aan het wasvoorschrift, maar toch besloten mijn gordijnen ongeveer 20 centimeter te krimpen. Terwijl ze heus al vaker zijn gewassen. Heel gek en ook heel vervelend. Nieuwe raambekleding geboden dus.

Na een obligate ronde langs allerhande interieurwinkels (wat is dat toch een crime op zaterdagen), kwam ik terecht bij een heuse discounter. Ik had niet eerder overwogen om daar iets aan te schaffen, maar er was volop keuze uit verrassend mooie gordijnen en de prijs viel, in tegenstelling tot de andere winkels, erg mee. Niet moeilijk doen, gewoon bestellen. Wat me eerst opviel was dat de hardwerkende meiden aldaar alles met de hand moeten schrijven en met het hoofd moesten berekenen. “Er kan er maar 1 in de computer, we zetten het er later handmatig weer in”, was de reactie van de medewerkster die mij hielp. Op zich geen punt, maar daardoor stond ik wel een behoorlijke tijd te wachten. “Binnen 2 á 3 weken zijn ze klaar”. Dat is vlot dacht ik nog. Fijn! Je zit zonder gordijnen toch behoorlijk in de etalage.
Ik mocht mijn gordijnen al na 2 weken op komen halen. Eindelijk een bedrijf dat zich gewoon aan haar afspraken houdt, dacht ik nog. Afgelopen zaterdag was het dus zover. Nadat ik me door het traag winkelend publiek heen had geworsteld, wapperde ik enthousiast met de gele bestelbon om mijn hernieuwde privacy eindelijk te realiseren. Toen ik vervolgens weer naar benenden werd gestuurd om daar keurig achter in de rij bij de kassa aan te sluiten zodat ik eerst het restant van de bon kon betalen, werd ik een beetje kriegel. Sta ik eerst een flinke poos te wachten, moet ik wéér terug. Zeg dat dan direct even. Nou ja, ik heb straks tenminste weer gordijnen.

Terug naar boven, navigerend langs jengelende kinderen en polyester tijgerprints. Ik overhandig de kassabon en in ruil hiervoor krijg ik ze dan eindelijk mee. Direct toen ik de gordijnafdeling verliet en me richting trap begaf, zag ik dat de gordijnen – onder invloed van daglicht – een andere kleur leken te krijgen. Voor uw beeldvorming: Ik bestelde ‘Ecru’. Zo zagen ze er ook uit, aan het rek. Ik besloot het te gokken en ze mee naar huis te nemen om ze daar in het daglicht te beoordelen. Ze bleken bijkans geel. En ook nog ‘es lelijk geel. Geen gezicht zeg.

Teleurgesteld bel ik met de vestiging. Het meisje aan de telefoon weet niet wat ze er mee aan moet, dus verbindt mij door met de bedrijfsleider. Ik zou deze functie echter ook met een “IJ” gespeld kunnen hebben. Hij verzoekt mij om terug te komen om mijn gordijnen ter vergelijk tegen het showmodel te houden. Als er duidelijk kleurverschil is, dan zou hij het ‘oplossen’. Enfin, terug in de auto.

Om te beginnen laat de man zich twee keer omroepen voordat hij besluit de moeite te nemen om me te woord te staan. Met een gezicht op onweer stelt hij zich voor. Ik pers er nog een glimlach uit. Je vangt immers meer vliegen met honing dat met azijn. Daar had hij klaarblijkelijk geen boodschap aan. Hij grist het gordijn uit mijn handen, houdt het tegen het vlekkerige showmodel en concludeert dat ik onzin uitkraam. Het gaat mij dus – nogmaals – niet om de kleur van het gordijn in het rek, maar het feit dat het licht erg vertekenend werkt. “U heeft in ieder geval niet de moeite genomen om te vragen of het gordijn uit het rek mocht”. Ik wijs hem erop dat dit niet de eerste keer is dat ik gordijnen koop en ik me misleid voel door het kunstlicht. Met een vervelende sneer voegt hij hier aan toe dat het wel de eerste keer moest zijn, anders stond ik hier niet. Pardon! “Het is uw eigen probleem, u belt anders maar met het hoofdkantoor”. Is hij niet bevoegd, of gewoon te onnozel om mij te helpen? Mij heeft hij in ieder geval direct tegen zich in het harnas gejaagd. Hij is het overigens iets te makkelijk met me eens wanneer ik aangeef dat ik het best juridisch wil laten toetsen. Wat een gemiste kans, wat een slechte manier om je bedrijf te vertegenwoordigen. Hij heeft immers niet eens de moeite genomen om mij te vragen wat mijn eis is. Of ik wel een eis heb zelfs. Hij had allerlei voorstellen kunnen doen om mij tegemoet te komen. Al had hij maar gezegd dat het licht inderdaad een beetje vertekent (hij weigerde overigens om mijn gordijnen in het daglicht te beoordelen). Hij had eigenlijk alleen even hoeven luisteren en begrip hoeven tonen.  Zo simpel is het. Helaas, deze man excelleert in klantbestrijding.

Dat hoofdkantoor bel ik bij de eerst mogelijke gelegenheid. Dat is overigens een 0900-nummer. Dan mag je betalen om in de wacht te staan. Over klantvriendelijk gesproken. Uiteraard zijn ze gesloten. Het is tenslotte al 16.52 uur. Ondertussen neig ik er steeds meer naar om een ‘Koude Radar-douche’ te bestellen. Ik geef ze nog een kans. Wellicht heeft het hoofdkantoor het wél begrepen.

Een week later…

Het hoofdkantoor heeft gelukkig inderdaad een ander beeld van klantvriendelijkheid. Aanvankelijk bood de afdeling verkoopondersteuning mij, na het lezen van mijn klachtenbrief, een cadeaubon maar kwam kort daarna op die beslissing terug om mij vervolgens het volledige aankoopbedrag te retourneren. Fantastisch. Geweldig. Dan ga ik nu toch ergens anders op zoek naar nieuw raamtextiel.

 

Comments are closed.