Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Mij hoor je niet

“Ha Corine, hoe gaat-ie?”

– “Ja, goed hoor. Met jou?”

“Nou meid ik zal je zeggen; ik heb me wel eens beter gevoeld. Ik heb me toch pijn in mijn rug, zeg. Alsof ik al maanden niet meer rechtop gelopen heb. Nou, dat heb ik eigenlijk ook niet. Van de pijn in mijn buik dan, hè. En da’s geen gewone ‘ik-heb-iets-verkeerd-gegeten-pijn-in-mijn-buik’, of een ‘het-is-mijn-tijd-van-de-maand-pijn-in-mijn-buik’, hoor. Nee dit is al wéééken een soort ‘ze-steken-er-steeds-messen-in-pijn-in-mijn-buik’. En dat wil je niet hoor, dat wil je echt niet. Dat heb ik wel vaker trouwens. Maar daar hoor je me verder niet over. Dat zei mijn arts nog tegen me laatst, toen ik er voor mijn hart en mijn blaas was. Die zei; “knap hoor mevrouw, dat u zo sterk in het leven staat, met al uw kwalen”. Ja, want ik mankeer van alles, maar daar hoor je me niet over. Als ik dat allemaal op moest gaan sommen, zeg. Dan waren we nog wel even bezig. Nee, ik kan je verhalen vertellen hoor, over dat lijf van mij. Ongekend. Maar ik doe het er mee hoor. Mij hoor je niet. Behalve die ogen. Dat is wel lastig. Ken je dat? Dat je van die warme oogbollen hebt. En dat koude lucht erlangs ook zo’n pijn doet. Nee? Nou ik wel. Geen pretje hoor. En dan die knieën ook. Zal je net zien. Ja, die doen het eigenlijk ook al lang niet meer. Uitgelubberde pezen en banden en zo. Maar ja, je moet door hè, je moet door. Net als met die allergieën. Daar hoor je me nooit over. Maar koemelk, pinda’s en een handjevol E-nummers; puur vergif voor me. En bijen. Bijen ook. Maar die sterven gelukkig uit straks, las ik ergens. Gelukkig zeg. Ja, ik zag je net wel kijken naar mijn arm. Dat je dat zag, zeg; die blauwe plek. Heb ik weer hoor. Gewoon gevallen. Laatste treetje van het keukentrapje gemist weet je wel. Hup, daar ging ik hoor. Huis moest immers goed schoon hè, vanwege mijn huisstofmijtallergie. Helemaal beurs ben ik. Van alles gekneusd ook. Meteen weer paar weken fysio. Kon er ook nog wel bij. En ik heb al zo snel blauwe plekken. Dun huidje, hè, dan krijg je dat. Het is niks, maar ik word altijd zo misselijk bij de fysio. Echt zo vreselijk misselijk. Heb ik weer. Maar ja, je moet door. Ik loop per slot van rekening ook al jaren te bikkelen met mijn eksterogen. En geen kleintjes ook hoor. Dat niet natuurlijk. Maar ik zeg altijd maar zo; daar moet je niet moeilijk over doen. Gewoon door gaan.”

– “Maar verder alles wel okay dus?”

“Ja hoor meid, mij hoor je niet.”

 

Comments are closed.