Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Kwaliteit en het Eurovisie Songfestival

Ik heb het een week laten bezinken. Dat Eurovisie Songfestival. Het ging overal over de ‘vrouw met de baard’. Terwijl het volgens mij een man in een jurk was, maar dit terzijde. Wat mij opviel is het feit dat bij de eerste presentatie van het liedje van Ilse en Waylon heel Nederland, of althans, een groot deel van Nederland, over hen heen viel. Saai. Klein. Niet onderscheidend. Stomme hoed. En daarom zouden wij nooit winnen. Zeiden we. ‘We kunnen net zo goed niet gaan’. Ik heb me daar ook een beetje schuldig aan gemaakt, in een reflex. Vooral dat van die hoed dan.

Achtergrondhardloper in een hamsterrad

We zagen dus afgelopen zaterdag ‘Teletubbies’ (ik vond de baarden in die vrolijk geleurde pakken best leuk, eigenlijk), een achtergrondhardloper in een hamsterrad op steroïden, een tweeling op een wipwap en – niet in de laatste plaats – Poolse dames met enórme talenten. Gimmicks. Met de winnende monstermaskers van Lordi nog vers in het geheugen.

Kwaliteit van The Common Linnets

Onze Common Linnets eindigden op de tweede plaats. Het beste resultaat sinds ’75. En daarbij; twee Marcel Bezençon Awards. Ik ben ervan overtuigd dat dat komt omdat mensen weer oog hebben voor kwaliteit, makers én publiek. Voor vakwerk. Misschien wel omdat het schaars is. Ingetogen, bescheiden, en goed. Kwaliteit bestaat hier niet alleen uit de melodie, of de tekst, of de regie, het is de combinatie van meerdere factoren. Vorig jaar zette Anouk de toon en sloeg de weg weer in van de ouderwetse ambacht, maar dan in een modern jasje. Kwaliteit wint altijd. Al-tijd. Uiteindelijk. Misschien had Ilse haar baard moeten laten staan, voor een eerste plaats. Zou kunnen. Maar het doet niets af aan het liedje en de uitvoering ervan. Het werd door Europa omarmd en beloond.

De langste adem

U voelde het wellicht aankomen; dat geldt dus voor uw organisatie ook. Voor uw dienst of product. Weten wat de klant wil, misschien zelfs wel voordat de klant het zelf weet. Uw klanten omarmen echte kwaliteit. Niet de aanbieder die het hardst schreeuwt. Daardoor zijn ze hooguit even afgeleid. Verleid soms. Maar het is vrijwel altijd een flirt. Met kwaliteit echter, onderhoud je een langdurige relatie.

Continuïteit

En hebben we ervan geleerd nu, Nederland? Sturen we volgend jaar ook weer een act die écht wat kan? Ik hoop het. Al was het maar omwille van de continuïteit.

Oh ja; over die hoed hè; dat vind ik nog steeds. Maar er is altijd ruimte voor verbetering. Het is net kwaliteitsmanagement.

Comments are closed.