Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Tokkelen van de Euromast

Het is volledige beroepsdeformatie, ik geef het toe. Maar als ik op een site zie staan dat ‘ze gecertificeerd zijn’, wil ik altijd even weten tegen welk schema. Oneigenlijk gebruik van logo’s komt immers vaker voor dan je denkt. En als je voornemens bent om van een hoogte van pak-em-beet 150 meter af te tokkelen en het bedrijf in kwestie zegt gecertificeerd te zijn, wil ik graag weten wat er dan precies is gecontroleerd (denk; materiaal en deskundigheid). Heel gek. Dus ik klim in Google. Ik zie dan drie logo’s onderin de footer van de website staan. Een van TÜV Nord, een van Vebon en een van C+. Die laatste is een dode link, maar omdat ik in het vak zit weet ik dat logo wel te plaatsen. Dat het VCA Petrochemie betreft is mij volstrekt helder. Die komen we immers dagelijks tegen, zelf. Ze werken ongetwijfeld ook in de industrie op hoogte (want voor een particuliere service is dat geen eis). Maar nu ‘Vebon’. Geen idee. Nooit van gehoord. Buiten ons vakgebied. Dus stel ik een doodeenvoudige vraag. Dacht ik.

“Zeg, ik ben benieuwd; tegen welke voorschriften worden jullie dan door TÜV getoetst, als het om ‘Vebon’ gaat en met welke frequentie?”

En toen gebeurde er dit:

“Oh, ja, geen idee. Ik ga daar niet over. Zal ik u even doorverbinden met mijn collega?

-“Doet u dat maar.”

“Met de andere collega, wilt u uw vraag nog eens herhalen? Welke voorschriften zegt u? Geen idee, zal ik u even doorverbinden met een collega?”

-“Ja graag.”

“Met weer een andere collega. Gecertificeerd? Dat zou ik zo niet weten. Zal ik u even de persoon geven die daar over gaat, anders?”

-“Puik plan.”

“Met de persoon die erover gaat. Ja, nee, we worden gecontroleerd door TÜV geloof ik, ja. Maar wat er dan precies gecontroleerd wordt, ja, dat weet ik ook niet. Nee, dat heb ik niet ergens staan of zo. Probeer het anders eens bij de Vebon.”

De site van de Vebon geeft weinig extra informatie. Het verwijst wel naar een samenwerking met TÜV. Bellen blijkt zinloos, want niemand neemt op. Voicemail inspreken dan maar. En ik bel met TÜV. Hun logo staat er immers op. Zij weten het vast wel. Toch?

“Goedemiddag met TÜV, hoe kan ik u helpen? Over de Vebon en voorschriften? Nee, geen idee. Ik zoek het even uit. Momentje.

Ik kan u niet doorverbinden, maar de man die er alles van weet is Meneer de Groot, hier heeft u zijn 06-nummer. U mag hem gewoon bellen, dan komt het goed. Zeg fijn weekend alvast hé!”

“Goedemiddag met Wendy. Ja, met Wendy. Ik heb geen idee wie meneer de Groot is. Ik ken ‘em niet. Die werkt hier niet hoor. Nee, u bent verbonden met ‘Het Adviesbureau’. Oohh.. u bedoelt meneer de Groooot! Ja, nou, die werkt hier niet meer. Ik heb zijn nummer nu. Ik snap dat u denkt dat ik hem dan vervang, maar ik ben van de communicatie dus ik kan u geen antwoord op de vraag geven. Wel weet ik dat wij de inspecties namens de TÜV uitvoeren, maar dat doen de consultants en die kan ik nu niet bereiken. Opzoeken in een systeem zegt u? Waarop gecontroleerd wordt bedoelt u, en wanneer? Ja, nee, was het maar zo makkelijk. Ik heb anders wel een nummer van onze contactpersoon van de Vebon, rechtstreeks. Is dat wat? ”

Het rechtstreekse nummer wordt overigens ook niet beantwoord. Ook niet de dag erna.

“Goedemorgen met TÜV.”

-“Goedemorgen. Zeg ik had u laatst ook aan de telefoon en mijn vraag blijft onbeantwoord. Sterker, ik krijg alleen maar meer vragen. Kunt u mij doorverbinden met iemand die echt weet hoe het zit met certificatie en inspectie rondom Vebon. En aan Het Adviesbureau heb ik niets hoor, die weten het ook niet. ”

“Oh jee, ik zal ‘es kijken voor u. Ja, ik verbind u even door met Martin.”

“Met Martin, goedemorgen.”

-“Zo en zo is het geval, en nu hoop ik dat ik vandaag verder kom. Het krijgt nogal een hoog ‘Keuringsdienst van Waarden-gehalte’ zo.”

Daar kon Martin zich van alles bij voorstellen. Ook het feit dat in de tussentijd het Vebon-logo van de site werd verwijderd is op z’n minst curieus te noemen. In het systeem van TÜV komt het bedrijf in kwestie niet voor. Kan nog onder een andere naam zijn, maar het geeft te denken. We zijn er inmiddels wel uit dat de verzameling voorschriften dan wel controlepunten ‘Service Check’ zou moeten heten. Wat het behelst echter; geen idee. Dat gaat Martin proberen uit te zoeken.

De vraag was zo simpel; wat wordt er wanneer nou gecontroleerd?

Dagen later word ik gebeld door de Vebon. Alleraardigst gesprek. “Ik kan er kort over zijn”, hoor ik de Vebon-meneer zeggen, “ze zijn geen lid hoor, dus via ons is er geen controle”. Nou, helder. Dus ALS ik er al achter zou kunnen komen waaruit die controle bestaat, weet ik nu dat het bedrijf in kwestie er toch niet aan onderworpen wordt. Althans, niet door deze organisatie.

Martin (van TÜV dus) heeft inmiddels aangegeven dat het niet zijn afdeling is, maar Peter – van een andere afdeling – zit er bovenop. Nou blijkt Peter vooral over voicemail te beschikken. Niet dat dat uiteindelijk heel veel uitmaakt voor het verhaal, want inmiddels is ook het TÜV-logo van de site verdwenen en wordt er weer met andere logo’s verwezen naar leveranciers van hun materialen. En ook die logo’s verdwenen een aantal dagen later. Naar het VCA Petrochemie-certificaat wordt blijvend verwezen. Het blijft voorlopig een enigmatisch mysterie, vrees ik.

Het is inmiddels D-day. De dag van de tokkel. Feitelijk ben ik geen steek verder. Niemand heeft nog antwoord op mijn vraag kunnen geven. Ik besluit zelf maar te kijken hoe ‘professioneel’ het er aan toe gaat. Omdat de jongen die klaar staat met mijn harnas me aanspreekt met ‘jongedame’, hebben ze in elk geval mijn sympathie. Maar nu die touwtjes nog. En hun kennis en vaardigheid. Dat lijkt overigens wel snor te zitten. Het materiaal is op het eerste oog in elk geval deugdelijk (kan ook haast niet anders, als je VCA P gecertificeerd bent) en na een aantal gesprekken (oh, wat ben ik toch blij dat ik ooit voor auditor heb geleerd), kom ik tot de conclusie dat met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid die jongens precies weten wat ze doen. Ze geven vrolijk en inhoudelijk sterk antwoord op al mijn vragen. Een tête à tête is klaarblijkelijk vruchtbaarder dan een gesprek per telefoon. En zelfs op deze duizelingwekkende hoogte laagdrempeliger. Bovendien; een aantal van hen hangt zélf aan voornoemd klimgerei. En daarbij doen ze dit al jaren, zonder ongevallen. Dat geeft de burger moed. Ik teken nog even – weliswaar innerlijk geremd – al mijn rechten weg, mocht het onverhoopt misgaan en stap over het randje.

“Wheeeeeeee!”

Mag ik nog een keer?

 

Reacties

  1. Bram Visser schreef:

    Mooi stukje Corine, blij dat je niet gevallen bent!

Comments are closed.