Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Foie Bah

Inmiddels heet het Disneyland Resort Paris geloof ik, maar toen heette het nog gewoon EuroDisney. In de volksmond nog steeds, meen ik. Hoe dan ook, ik moest en zou een keer in het Disneyland Hotel overnachten. Die roze Victoriaanse variant, direct aan de rand van het ‘Magic Kingdom’. Leek me niet alleen sprookjesachtig maar bovendien erg gemakkelijk. Je rolt immers zo ‘Pirates of the Caribbean’ of ‘Big Thunder Mountain’ in. Ach, Disney is Disney. Dat kent iedereen ondertussen wel. Het gedroomde hotel bleek echter – behoudens het maniakaal toepassen van Mickey-oren in het interieur – eigenlijk een regulier hotel te zijn. Maar dan met veel meer glucose gedreven kinderen en Disneyfiguren op steroïden. Toch een beetje deceptoir.

Ik kan me nog herinneren dat de route naar de hotelkamer ons heel strategisch langs allerlei Disney shops leidde. En weer terug. Slechts korte tijd heb ik me in al dat Disneygeweld staande kunnen houden als ware Hollander; hand op de knip. Maar al snel verloor ik mijn standvastigheid en zag ik mezelf Mickey-theekopjes (voor oma), Goofy-pennen (voor wie ook weer?) en Winnie the Pooh-mokken (voor moeders) afrekenen.

Dan ook maar meteen een diner reserveren in het Disneyland Hotel restaurant, we zijn er nou toch. Stevig aan de prijs, maar de kaart zag er best aardig uit volgens mijn reisgenoot. Volledig in het Frans overigens, maar ik had een heel strenge lerares vroeger, dat moest wel goed komen. Dus in mijn beste Frans roep ik de garçon zodat we konden bestellen. Guitige kerel, fractie corpulent. Goed gevoel voor humor ook. Hij wees ons na een net te lang praatje pot (er waren niet veel andere gasten, eigenlijk geen) nog wel even op de specialiteit van het huis. Foie Gras. Ik dankte meermaals vriendelijk voor de dubieuze eer. Toch bleef hij aandringen. Vooral over hoe mooi het product was en dat ik werkelijk niet wist wat ik zou missen als ik de gevulde aubergine zou kiezen (meer vegetarische opties bleken er niet te zijn). Mijn tafelheer zag het gebeuren.

Als hij zo hardnekkig blijft insisteren kan ik de behoefte om uit te leggen dat dit soort leverpaté wel erg dieronvriendelijk tot stand komt echt niet langer onderdrukken. Maar dat moest wel in zijn taal in plaats van de mijne. Hindernisje. Na wat Frans gehannes leek ik mijn punt gemaakt te hebben. Maar pas nadat ik voor hem het beeld van een gedwangvoederde Donald Duck schetste bevestigde hij met een diepe zucht mijn bestelling. “Bien sûr mademoiselle, l’aubergine…”

Comments are closed.