Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Faalpaal

Een sport is het niet; onder een in je nek druppelende boom schandelijk te veel betalen voor een Rotterdamse parkeerplaats. En als je al aan de relatief late kant bent – vooral omdat Rotterdam altijd, nee echt al-tijd, onverwacht en onaangekondigd open ligt – zit je niet te wachten op defecte betaalautomaten. Op een zijspoor; u moet weten dat ik uit principe niet doe aan die obligate chipkniponzin. Een opgelegd – zo niet door onze strotten geduwd – episch falend betaalmiddel is het. Creditcards zijn mijn beste vrienden. Enfin, ik gok dat 1 op de 15 betaalautomaten de mogelijkheid biedt om met een creditcard te betalen. Maar dat is duidelijk een gok. Moet je dan wel een stukje verder voor lopen.

Storingsnummer bellen

Maar dan die ene automaat onder die koudwaterdruppelboom. Die deed het dus niet. Kan je je pasje op alle mogelijke manieren erin steken, maar betalen ho maar. ‘Bel storingsnummer’. Prima, ik ben vergroeid met mijn iPhone, dus ik kan er ook best een keer mee bellen. Mijnheer Santoe neemt op. Van de storingsdienst.

“Goedemorgen meneer. Parkeerautomaat 1278 weigert dienst. Ik heb het nu drie maal geprobeerd, maar weinig succesvol. Ik vrees dat het apparaat er definitief mee gestopt is.”
“Heeft u de kaart er wel goed ingestoken?”
“Vanzelfsprekend, maar ik wil best nog een keertje bewijzen dat ik over die vaardigheid beschik. Kijk u even mee?”
“Ja, inderdaad mevrouw. Hij is stuk. Ik stuur de monteur.”
“Maar mijn punt is meer dat ik nu geen mogelijkheid heb om te betalen.”
“U moet naar de dichtstbijzijnde betaalautomaat, mevrouw. Er staan er in de omgeving voldoende.”
“Dat begrijp ik, maar ik betaal met een creditcard en met alle wil van de wereld kan ik geen alternatieve betaalpaal vinden.”
“Ja hoor, ik zie het op mijn scherm. U kunt er minstens 4 zien.”
“Ik zie er zelfs 6, maar ik probeer u uit te leggen dat ik met een creditcard betaal. En die mogelijkheid bieden die andere automaten niet.”
“Dan betaalt u toch even met een chipknip?”
“Meneer, ik probeer het gewoon nog een keertje; ik betaal louter met een creditcard. En dat lukt nu niet. Betalen met een chipknip is geen optie.”
“Ow.”
“Ja, heeft u ‘em?”
“Ja.”
“Goed, dus wat kunnen we er nu aan doen dan, meneer? Kunt u wellicht mijn kenteken even noteren i.v.m. de overijverige medewerkers van de dienst Parkeerbeheer? Het is immers technisch weer aan het worden.”

Meneer Santoe schrijft mijn kenteken op en belooft plechtig dat het nu niet meer mis kan gaan. Daar had-ie in elk geval drie kwartier gelijk in.

Het onzalige geluid van een ruitenwisser die terug op de ruit slaat

In de zesenveertigste minuut, net terug lopend naar mijn auto, hoorde ik het onzalige geluid van een ruitenwisser die terug slaat op zijn voorruit. Met papier ertussen. Ik zie als ik de bocht om loop nog net een stevige set billen weg slenteren.

“Mevrouw, pardon! Dit is een misverstand, hoor!”
Heel naïef van mij natuurlijk, dat ik op dat moment werkelijk dacht dat het vriendelijk uitleggen van de situatie voldoende zou zijn om de boete ongedaan te maken.
“Ja, ik heb net de storingsdienst gezien, ze hebben me niet gezegd dat u netjes al gebeld had. En ja, nu heb ik de bon al geschreven en kan ik het niet meer terug nemen.”
“Zullen we anders meneer Santoe even bellen?” Heel optimistisch, nog steeds.

‘Gewoon even bezwaar maken’

“Met Santoe.”
“Goedemorgen meneer Santoe, ik had u vanochtend ook al even aan de lijn en het is toch mis gegaan. Kunt u misschien deze dame even uitleggen dat de bon onterecht is?”
“Nee.”
“Nee?”
“Nee, want ik ben alleen van de storingsdienst en niet van Parkeerbeheer. U kunt wel gewoon schriftelijk bezwaar indienen.” Let u even op het woord ‘gewoon’.

Hierop ben ik zeker 2 seconden langer stil dan gebruikelijk. Dat hoor ik toch verkeerd zeker. Ja, dat hoor ik vast verkeerd.
“Meneer Santoe, ik heb al geen overschot aan tijd, wat denkt u zelf?”
“Dat u bezwaar moet maken. Ik kan u niet helpen.”

Ik kijk nog even verrast en licht verontwaardigd in het met permanente make-up toegetakelde gezicht van de boeteschrijfster. Zij trekt haar getatoeëerde wenkbrauw op alsof ze ‘zie je wel’ wil zeggen. Inmiddels komt haar partner ook onze kant op lopen maar blijft op een ramptoeristenafstand staan.

“Meneer Santoe, ik ben diep teleurgesteld en eigenlijk een beetje boos op u. Dit hadden we niet afgesproken.”
“Ik kan er niets aan doen mevrouw, dat zijn de regels. U moet schriftelijk bezwaar maken wanneer u de beschikking thuis gestuurd krijgt. Maar u moet wel eerst betalen.”

‘Ik doe ook alleen maar mijn werk’

Daar kan ik helemaal slecht tegen; mensen die zich achter regels verschuilen. En prompt hierop voegt de uit haar jasje puilende bonnenboerin er aan toe (alsof ze het telefoongesprek had kunnen volgen); “Ja, ik doe ook alleen maar mijn werk hoor mevrouw.” Haren. Nek. Rechtovereind.

Moge de toorn van welke God u dan ook aanbidt voor altijd op u rusten, dacht ik nog – heel beheerst. Moge u oneindig in de verkeerde rij bij de kassa aansluiten, moge uw haar voor eeuwig groen uitslaan na het blonderen en moge uw spekzolen louter schuin slijten. Moge u immer nog uw bus missen en moge uw boterhammen met pindakaas altijd op de besmeerde kant op uw tapijt vallen. Moge u uw pincode steevast drie maal verkeerd intoetsen en moge u uw post voortaan terugvinden in de zojuist gebruikte kattenbak.

Oh wacht, u werkt al bij Parkeerbeheer.

Reacties

  1. Kees schreef:

    Ik denk dat je alle parkeerbeheerders een dienst hebt bewezen, want ik kan niet anders dan ze vanaf heden breed lachend aankijken met dit verhaal (permanent) in mijn geheugen getatoeëerd… 😀

  2. Kees schreef:

    Ik denk dat je alle parkeerbeheerders een dienst hebt bewezen, want ik kan niet anders dan ze vanaf heden breed lachend aankijken met dit verhaal (permanent) in mijn geheugen getatoeëerd… 😀

Comments are closed.