Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

En weer een proces verbaal, maar dan anders

Al een flinke poos doe reusachtig mijn best om keurig drie maal per week de sportschool te vereren met een bezoek. Met wisselend resultaat overigens. Maar een aantal dagen geleden redde ik het nét. De sportschool bevindt zich pak-em-beet 4 km van mijn huis. Heen lopen of fietsen moet eigenlijk best kunnen, maar ervaring leert dat ik als een malloot aan de ijzers ga hangen en nog idioter op de cardio-apparatuur te keer ga. Dat maakt terug fietsen of lopen tot een minder goed plan. Maar belangrijker nog; ik heb er geen zin in.

Enfin, ik was die dag al iets aan de late kant. Ik smijt dus snel mijn sporttas achter in de auto en zet koers richting sportschool. Onder het viaduct zie ik vaag een bewegend lichtje. Politie. Controle. Ik ben nog steeds van mening dat die wijk belangrijkere problemen heeft, maar in principe kan ik wel begrip op brengen voor dergelijke routine controles. Ik maakte me over de mogelijkheid van een volgende boete eigenlijk helemaal geen zorgen. Ik reed niet te hard, had mijn gordel om (altijd), alle lichten deden het, hield netjes voldoende afstand tot mijn voorganger. Nee, mij kon niets gebeuren…

‘Goedenavond mevrouw’ klonk het opgewekt. Een olijke blonde agent vraagt heel routineus naar de autopapieren en rijbewijs. Even routineus duik ik in mijn dashboardkastje (detail; dat red ik altijd nét). Ik overhandig mijn papieren en geef aan dat mijn rijbewijs altijd in mijn tas zit en deze immer achterin de kofferbak staat. De ‘Italiaanse diefstalmethode’ maakt bij mij geen schijn van kans, regeren is vooruit zien. Ik huppel nog sportief naar achteren, maar bedenk me tijdens het huppelen ineens dat ik natuurlijk nu mijn sporttas bij me heb. En ik had in alle haast niet de tegenwoordigheid van geest om mijn rijbewijs hierin over te pakken. Oen.

‘Uhhh, heeft u echt een rijbewijs nodig?’ vraag ik op mijn allerschattigst. Ondanks zijn begripvolle blik antwoordt hij bevestigend. ‘Ik geloof dat ik die thuis heb laten liggen, maar dat is vlak om de hoek, zal ik hem even halen?’, probeer ik nog. Hij mag dat niet toestaan. Dat is de wet. ‘Heeft u misschien iets anders waarmee u zich kan legitimeren?’ En dan realiseer ik me dat – o zo georganiseerd als ik ben – alles netjes bij elkaar in een mapje zit. En dat mapje is in mijn andere tas opgeborgen, binnenste vakje. Ik kan me dus in zijn geheel niet legitimeren. ‘Zo wordt het wel moeilijk hoor mevrouw.’

Brainwave; ‘zal ik thuis even vragen of ze het willen brengen?’ De agent stemt toe, maar dat is alleen een oplossing voor de legitimatie. Ik hoef nu niet mee naar het bureau, want dat blijkt een standaard procedure voor mensen die zich niet kunnen legitimeren, maar ik krijg nog wel een boete. Van zestig Euro om precies te zijn. Dure sportavond.

Terwijl ik wacht op de spoedbestelling van mijn rijbewijs keuvelen we nog even. Ondanks de matig effectieve thuisverfklus van zijn hoogblonde haar, ben ik oprecht onder de indruk van de rust, warmte en stabiliteit die hij uitstraalt. Zo kan het dus ook. Wat een verademing.

Na het overnemen van mijn gegevens drukt hij de bon in mijn handen. ‘Niet meer je rijbewijs vergeten, hè. Het is zo zonde van het geld.’ Hij wenst me nog een fijne sportavond. Ik merk dat ik hem oprecht bedank en rijd eigenlijk een beetje verbouwereerd door.

Wat aardig, ik heb een boete gekregen.

Comments are closed.