Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Dievenbrief

Geachte dief,

Laat de aanhef u niet misleiden. Ik ben netjes opgevoed en heb geleerd iedereen met respect te bejegenen. In principe. Ik meen er in uw geval echter helemaal niets van. Ik heb namelijk ook geleerd om van andermans spullen af te blijven, ze niet te beschadigen, laat staan ze te ontvreemden. Jatten, zeg maar. Ik realiseer me tijdens het schrijven van deze brief ineens dat ik me wellicht in simpelere bewoordingen moet uitdrukken. U steelt niet voor niets – ik ga ervan uit dat u anders wel een eerbaar arbeidsethos had. De kans dat u fatsoenlijk ABN beheerst is minimaal. Maar ach, een laptop die nooit door u betaald, noch eerlijk verdiend is zal ongetwijfeld in uw bezit zijn. U Googelt maar, wanneer u het niet begrijpt.

U maakt er een sport van om uzelf te verrijken met eigendommen van anderen. Dat siert u niet, om het eufemistisch uit te drukken. U steelt bijvoorbeeld gewoon een fraaie bolide. Voor de deur van de eigenaar, die zich er drie slagen in de rondte voor heeft gewerkt (ja, dat ben ik en nee, ik heb nog geen vervanging). Op bestelling gestolen, zonder twijfel. Ik hoop dat de nieuwe ‘eigenaar’ tegen dezelfde ellende aanloopt als ik. Blijft een Peugeot, in die zin kan ik er eindelijk op rekenen. U moet weten; in deze situatie ben ik ineens gek op ‘lekker-puh’. Schrale troost, hoor. Maar u moet zich schamen. Diep, zelfs.

Schandelijker nog is dat u zich op brute wijze toegang verschaft tot de huizen van andere hard werkende mensen. Mensen die even op vakantie zijn, of erger nog; rustig liggen te slapen. U haalt het huis overhoop, neemt alles mee waarvan u denkt dat het een zekere waarde vertegenwoordigt en laat de bewoners met een grote materiële maar vooral psychische schade achter. Ze zullen zich niet meer veilig voelen in hun eigen huis. Ook niet wanneer ze inmiddels verhuisd zijn. Nooit meer. Ooit. Ze denken nog regelmatig terug aan de ravage die u aanrichtte, en met weemoed aan die oude broche van oma, die niets opbrengt op marktplaats – omdat u in het door uzelf gekozen vakgebied ook jammerlijk faalt – maar van onschatbare emotionele waarde voor ze is. En dat, beste dief, maakt u een walgelijk stuk excuus voor een mens. Een zinloos geboren homp vlees, wat mij betreft. U zou de wereld een groot plezier doen er gewoon uit te stappen, wanneer u het niet op kunt brengen uw leven een fractie eerzamer te leiden. Het is best bevredigend hoor, eerlijk in je eigen levensonderhoud te voorzien. Het kan. Het bestaat. Miljoenen Nederlanders doen het dagelijks. U weet wel, die mensen die u berooft, al dan niet met bruut fysiek geweld. En in dat laatste geval; ik heb niet voldoende middelvingers om tot uitdrukking te brengen hoe ik over u denk.

Maar ik schrijf u vooral om u te waarschuwen. Zo ben ik dan ook wel weer. Het lukte u wellicht om mijn auto te stelen – zo moeilijk was dat nou ook weer niet, geen hogere steelkunde – maar mijn huis is van een andere orde. Al is er bedroevend weinig te halen, het is voor alle zekerheid inmiddels beveiligd met een aantal niet nader te duiden technische snufjes. Maar mocht u dat als uitdaging beschouwen – misschien heeft u toch een vreemdsoortig ambitie – slaat u dan vast een kruisje. Nee, echt, doe maar. Ik heb een welkomscomité. Bestaande uit een immer hongerige Airedale terriër en een actionhappy oud-commando. U komt wellicht met een berg kunstgrepen, tomeloze toewijding en ijzeren zelfdiscipline nog wel binnen, maar met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid komt u er niet meer in een stuk uit. Denk Pulp Fiction. En als u echt pech heeft, ben ik ook thuis.

Hoogachtend (maar niet echt natuurlijk),

Corine.

 

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *