Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Dierinnenbloed op de achterbank van een edele geit

De ‘Mamma Appelsap’ kent bijna iedereen inmiddels wel; het verstaan van Nederlandse teksten in anderstalige liedjes. Marilyn Manson lijkt toch echt ‘de billen van Pipo’ te zingen wanneer hij ‘the beautiful people’ bedoelt. Shakira heeft ‘trek in peren’ en Bob Marley bezingt het ‘theezakje’ (ga maar Googelen). Mama Appelsapjes zijn een heuse hype geworden, ondermeer met dank aan Timur.

Maar wat wellicht minder bekend is, is de Mondegreen. De wat? De Mondegreen. Dat is gewoon keihard de verkeerde tekst meeblèren omdat de oorspronkelijke tekst onverstaanbaar is, of gewoon omdat we er zelf iets anders van maken – al dan niet met opzet. Zo heb ik jaren volgehouden dat Duran Duran iets zong als; ‘The reflex is a lonely child who’s waiting by the door’. Terwijl het blijkt dat het een enig kind was dat in het park stond te wachten. En een – toegegeven – onlogisch maar o zo avontuurlijke ‘one way ticket to the moon’ is feitelijk een licht depressieve enkele reis naar de blues.

Dichterbij huis is het ‘Lang zal ze leven’. Dat heb ik al eens ‘in de groentela’ horen eindigen. De gewichtigere Pastorale laat de zin ‘vandaag span ik mijn been omhoog’ horen en de Poema’s zingen hardop ‘ze kwam neer op het juiste moment’.

Volgens een flink deel van de kinderen overigens, ‘ging midden in de winternacht toch echt de HEMA open’.

De koning der onmogelijke articulatie is wel Frank Boeijen. Met als dolkomische culminatie de gewraakte achterbankpassage in het liedje ‘Zwart Wit’. De mooiste variant is wel ‘Dierinnenbloed op de achterbank van een edele geit’. Het genootschap OnzeTaal heeft ze allemaal verzameld. Met zoekfunctie. Veel plezier.

Comments are closed.