Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

De ‘Uitterlinden-blik’

Zojuist zet ik de orchideeën die vanochtend nog op haar kist lagen in het water en drapeer ze over de feitelijk ongeschikte vaas. Ze was een geweldige oma. Een lieve, zorgzame, stoere, droog geestige, voortdurend poetsende oma. Dat laatste is in elk geval ook in mijn DNA verankerd. De plumeau moest al eerder chirurgisch van onze handen worden gescheiden.

Oma hield niet van lange verhalen vol lof en liefde (die zijn er in overvloed, trouwens). Een korte herinnering dan, als illustratie van haar karakter. Die vergeeft ze me vast.

Gravend in mijn geheugen – of althans, zo heb ik het opgeslagen – was het een mooie lentedag. Oma stond te wachten op bus 35. Eén van de mensen met wie ze een abri deelde was een jongeman. Van opgeschoten allooi. Hij had zich voorgenomen om het bushokje opnieuw vorm te geven. Op illegale wijze en getuigend van weinig smaak. Met een spuitbus, meen ik.

Moet je oma hebben.

Ze vraagt de vandaal één keer netjes of hij wil stoppen. Of hij zich fatsoenlijk wil gedragen. Of-ie helemaal betoeterd is. Hij geeft geen sjoege. Dan volgt de ‘Uitterlinden-blik’. Ik ken die blik. Mocht u niet bekend zijn met die blik; prijs u gelukkig. Ik ken Special Forces die tijdens hun combat-training gehard worden met de Uitterlinden-blik.

Zo’n blik dus.

De jongen kijkt terloops op, vangt per ongeluk voornoemde gelaatsexpressie en terwijl hij van kleur verschiet ziet hij oma’s rechterarm – met daarin een keurige maar niet meer te vermijden bordeauxrode handtas met metalen sluiting- rap op ‘em afkomen. Als een konijntje in de koplampen was-ie.

En oma kon prima mikken.

Geschrokken, verward en een aantal blauwe plekken rijker nam hij de kuierlatten. 

Do nót mess with oma.

Oma; mep ze op maat daar boven. Dikke kus.

En verder is het voor een licht smetvrezige een geruststellende gedachte dat het tegen de tijd dat wij arriveren volledig opgekuist is.

Comments are closed.