Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Bruggetje

Langzaamaan begin ik mensen die alle vertrouwen in de overheid hebben verloren steeds beter te begrijpen. En de mensen die het vertrouwen in de Politie allang hebben opgezegd in het bijzonder. Dat komt zo:

Er grenst een heel klein stukje industrieterrein – waar ik een afspraak had – aan het oude centrum van Overschie, een Rotterdamse wijk waar ik verder helemaal geen oordeel over heb. Kennelijk is dat een soort beschermd gebied, dat oude deel van Overschie. Daar vallen de huizen bijna om en men schijnt last van sluipverkeer te hebben. Heel vervelend allemaal. Nu blijkt dat het opvallend kleine bruggetje dat de ‘Hogebrug’ heet verboden is voor auto’s. Niet omdat het bruggetje ongeschikt is, maar omdat je niet over het bruggetje het oude deel van Overschie in mag rijden. (Milieu)overlast van sluipverkeer en zo. Ook buiten de spits, klaarblijkelijk. Wel van de andere kant overigens. Van iedere andere kant eigenlijk, maar niet via het bruggetje. Ik herhaal; nooit via het bruggetje!

Daar kwam ik achter toen ik aan de overzijde ervan werd staande gehouden door een stel overijverige – nou ja, schrijfgrage – agenten. Die had ik wel gezien, die agenten. Ik zag de glimmende Politielogo’s op hun petten al schitteren in de zon, hoor. Zo’n 80 meter voor de brug al. Wat ik echter niet zag, op zoek naar een parkeerplaats, is een verbodsbord.

Terzijde: het kan geheel op toeval berusten, maar de combinatie van het ‘ik-moet-het-nog-leren-maar-ik-heb-enorme-geldingsdrang-agentje’ en de ‘ik-ben-duidelijk-veel-te-corpulent-om-achter-welke-boef-dan-ook-aan-te-kunnen-rennen-dus-schrijf-ik-bonnen-en-zo-ben-ik-lekker-ook-heel-belangrijk-agente’ komt wel verdacht veel voor, hier in omgeving 010. Een observatie, slechts.

Geldingsdrang: “Weet u dat u niet over de brug mag rijden, mevrouw?”

Ik: “Nee, anders was ik u vast nooit lachend tegemoet gereden, toch? Dan was ik braaf voor de brug gestopt.”

Corpulentie: “Waarom deed u het dan?”

Ik: “Nogmaals, ik ben me van geen kwaad bewust, excuses alom, zal het nooit meer doen. Scout’s Honour. Waar staat dat bord dan?”

Corpulentie: “Voor de brug, mevrouw.”

Ik: “Aha, gemist dus, had ik al ‘sorry’ gezegd?”

Geldingsdrang – met besmuikte grijns: “Nu gaan we dus een boete uitschrijven.”

Corpulentie: “Een rond bord met een rode rand en een auto erin betekent dat u er niet in mag rijden, mevrouw. Dat zou u moeten weten.”

Ik: “Ten eerste; u hoeft mij niet uit te leggen wat het bord betekent of hoe het eruit ziet, ik kom niet zojuist uit een bloemkool gekropen, ik heb gewoon heel het bord over het hoofd gezien. Dat gebeurt soms. Excuses, nogmaals. Ten tweede; is dat nou nodig, mij meteen op de bon slingeren? Ik begrijp waarschuwingen ook, hoor. Ik wil het zelfs nog twitteren, wat zeg ik – ik zet het meteen op Facebook ook, dit soort onwaarschijnlijk belangrijke informatie kan je niet voldoende delen, immers.”

Stilte.

Corpulentie: “Wij doen niet aan waarschuwingen.”

‘Geldingsdrang’ moddert ondertussen wat aan met formulieren en mijn rijbewijs, terwijl ik met mijn afspraak bel dat ik wat later ben.

Er volgt een gesprek dat ik u verder bespaar. Over of ze dit de hele dag doen (het antwoord daarop was eerst ja, en een minuut of wat later weer nee, voor uw informatie). Of het bevalt, dat brugwachterschap. En wat een mooi weer toch is, voor het halen van een quotum. En waar ze eigenlijk waren toen er bij de buren werd ingebroken, toen mijn auto gestolen werd of vooral toen de lieve bejaarde dame van verderop op klaarlichte dag tamelijk bruut werd beroofd. En belangrijker; of de daders al ingerekend zijn. Of het veel energie kost dat bekeuren, of ze trots zijn op hun baan en hoe ze dit kunnen uitleggen, qua prioriteit ten opzichte van de – mijns inziens – veel zwaarder wegende ellende in de stad en meer van voor de hand liggend zulks.

Corpulentie: “U mag nog bezwaar maken, de acceptgiro komt vanzelf.”

Geldingsdrang: “U bent niet verplicht tot antwoorden, maar kunt u vertellen waarom u het deed?”

Ik: “Hebben we dat net niet al uitvoerig besproken? Maar ik begrijp het wel hoor, multitasken is lastig zat.“

Ik heb ze nog een prettige dag gewenst. Kon ik er nog net uitpersen.

Terwijl ik optrek en verder de vergane glorie in wil moet rijden (overigens; een kilometer of 5 extra om, want ook terug mocht ik niet over het bruggetje), zie ik in mijn achteruitkijkspiegel, vlak voor de brug, een joekel van bestelbus. Die zal ik ongetwijfeld achteloos gepasseerd hebben. En strak voor de voorruit ervan zie ik de achterkant van een rond verkeersbord. Dat bezwaar komt eraan.

En nog een extra gratis tip; ik heb altijd geleerd mijn zonnebril af te zetten wanneer ik met iemand spreek. Gewoon, netjes. Omgangsvormen en zo. Zouden de heren en dames agenten iets mee kunnen doen, wellicht.

Verder geen frustraties. Ga ik nu verder met het in stand houden van de economie. U weet wel, werken.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *