Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Door de wasstraat

Een semi verwachtingsvolle inzet van de ruitenwissers hielp al lang niet meer. Beyond ‘even spuiten’ was-ie. Die auto van mij. En zeker met een zonnetje in de giechel had het iets van survivallen. Wassen dan maar. Ik koop braaf een bonnetje voor de wasstraat. Een ‘met alles erop en eraan belofte’. Blinkende velgen, druppelloze finish en glimmende bodemplaten zou ik er aan over houden. Althans, de auto dan.

Nog na glimmend van mijn uiterst soepele 50 liter precisietankactie rijd ik het bochtje om naar de wasstraat. Om vervolgens knetterhard van links gesneden te worden door – nota bene – een Opel. Niet zo fraai, maar het weggedrag paste opmerkelijk goed bij de smakeloze uitvoering van de Astra. Even onthaasten. Oefeningetje in geduld. Kan ik best. Hij is nou eenmaal echt eerder.In plaats van de wasstraat in te rijden parkeert-ie zijn Slopel er recht voor. Ik handgebaar nog optimistisch naar het zwarte baseballpetje in zijn achteruitkijkspiegel; ‘wat doe je nou, man?’

De portier gaat open. Ik zie een versleten sneaker in ongeveer maat 50 de klinkers raken. Gevolgd door ongeveer 2 meter been, anderhalve meter bovenlijf en 150 kg spier. Maar daar kan ik een fractie naast zitten.

“Zeg meneer, ik ken slimmere parkeerplekken.”

– “Relax mens, ik koop effe een bonnetje.”

“Ik heb al een bonnetje, dus als u uw bolide even elders parkeert, ben ik klaar voordat u terug bent.”

– “Mijn wat?”

“Bolide. Althans, soort van. De Opel.”

– “Hebbie haast of sow?”

“Het haastvraagstuk is op geen enkele wijze relevant. U staat honteus in de weg.”

– “Watte?!”

“Dat het een wat oneigenlijke manier van voordringen is, niet per se netjes. Helemaal niet netjes eigenlijk en vooral nergens voor nodig.”

– “Wat wou je doen dan?”

Daar had-ie op zich wel een punt. Geen idee eigenlijk. Maar op dergelijke momenten wordt het een principekwestie. Vervelende karakterfout. Ik beschik over het talent om volkomen te vergeten dat ik in een nanoseconde tot een bouwpakketje gereduceerd kan worden door zulke heerschappen.

“Zeg, ik vraag u beleefd om de auto even weg te halen zodat ik de wasstraat in kan rijden. Mij ontgaat volledig waarom u daar niet toe bereid bent. Mij ontgaat sowieso waarom u die auto überhaupt zou willen wassen. Hij is immers bijna onherkenbaar. Zou ik zo laten. Niets meer aan doen.”

Oh-oh…

De sportschooljongen aan een steroïdeninfuus doet een stap mijn richting op. Ik twijfel even of ik terug in mijn auto zal stappen en heel snel de deurvergrendeling in moet schakelen. Principekwestie. Oh ja. Ik maak me compleet zinloos ook wat groter en stroop mentaal mijn mouwen op.

– “Gutteguttegut (opmerkelijk grappig uit zijn mond overigens), wat een gezeik. Kan je nog naar achter dan met die bak van je?”

“Al moest ik achteruit naar huis rijden.”

– “Huh?”

“Ja, ik kan naar achteren.”

Terwijl hij iets onverstaanbaars en ongetwijfeld onaardigs mompelt propt-ie zich terug in zijn gênant gevleugelde Astra en geeft een dot ‘ik ben heus wel stoer gas’, om ‘em vervolgens – retestoer –  met zeker 6 km per uur in het parkeervak ernaast te sturen.

Comments are closed.