Go, Aboutaleb, go!

"Zijn heldenstatus verankerde Aboutaleb definitief toe hij kort geleden eigenhandig – na een wilde achtervolging nota bene - een winkeldief bij de lurven greep en hem tegen de grond Chuck Norriste.'

Lees artikel

Een brief aan Mark Rutte, van een ondernemer

Een open brief aan Mark Rutte. "Mark, we moeten praten. Koffie?"

Lees artikel

Verlossing

“Nu moet u niet ineens meer verstand gaan hebben van computers dan wij, hoor. Bovendien, u woont op het verkeerde adres. Ja, u woont een paar meter te ver weg. Drie meter, om precies te zijn."

Lees artikel

Faaljagerij

"Paarden kan je kennelijk aan een fietsenstalling binden. Ik ging, nog immer in de waxcoat van dat meisje gevouwen, mee naar binnen. Paard aan het fietsenrek."

Lees artikel

Galopperen in een Ford Mustang

"De Ford Mustang is uiteindelijk vooral een uiterst curieus versierde peniskoker (nooit vragen naar de inhoud). Of in elk geval vind ik dat van het model dat ik een dikke week lang mocht testen."

Lees artikel

Wat Opa zegt is waar…

"Opa werd makkelijk 160. En wat Opa zegt is waar."

Lees artikel

Stil

"De vitrines laten koffers zien, potten, brillen, scheerkwasten, bidtapijten, zelfs kunstbenen en de vreselijke verzameling haar. En kinderschoentjes. Kinderschoentjes." - Een bezoek aan Auschwitz

Lees artikel

Artikel

Beter een verre buur…

Nog anderhalve week en dan neem ik afscheid. Als notoire emotionele dweil betekent afscheid doorgaans blinde paniek, ongecontroleerd vomeren, lelijke huilbuien – met van die lange halen weet u wel – acute vergeetachtigheid en nog iets… Oh ja, chargeren. Enfin, ik ben niet goed in afscheid. In geen enkel opzicht en in geen enkele situatie.

Afscheid dus. Verhuizen in dit geval. En ik vier een feestje. Feestje? Natuurlijk wordt het voor de laatste keer de deur achter me dicht trekken van het huis waarin ik ruim 10 jaar woonde een niet al te fraai plaatje, maar toch vier ik een feestje. Ik neem immers ook afscheid van mijn buren. En dat is een cadeautje. Op links zit namelijk de immer dronken buurvrouw die niets liever doet dan haar ex-man (maar ze woont er nog) op buitengewoon creatieve wijze uitschelden. Ik heb een aanmerkelijk bredere – maar geenszins toepasbare – vocabulaire ontwikkeld sinds zij naast ons is komen wonen. Doorgesherriede eloquentie. Overigens vermoed ik dat de buurman een beetje doof is. Ik hoop het althans voor hem. Stembanden op steroïden heeft dat mens.

Op rechts zitten de meest recente aanwinsten van de steeds verder achteruit hollende buurt. Een hooligan-meets-peroxide stel dat tot twee keer toe per ongeluk en kind kreeg (je moet ze kennelijk uit leggen hoe je het bezwangeren kan voorkomen) en ze dan namen geeft als ‘Wesley’ en ‘Britney’. De bevalling zal wel zeer gedaan hebben. Dagelijks staat de stereo zo hard dat eerder genoemde buurman op links het horen kan. Om het weekend is er wel iets te vieren, dus komen alle badslippervrienden langs. Heel Volendam, Frans Bauer, en die andere kerel wiens vrouw maar denkt dat ze alles van hem mag knetterhard door de luidsprekers. Voor de variatie wat hardcore house. Verrassend toch, dat ze een huilbaby hebben. En dan is er nog de hond. Die eveneens hele dagen huilend thuis zit. Vreselijk zielig. Ik kan alleen geen keukenkastje dicht slaan of de hysterische herder vliegt door het huis.

Bedankt dus SBS6-buren. Jullie maken het verhuizen opmerkelijk eenvoudig. Ik hoop van harte dat de nieuwe bewoners stijlvol, hartstochtelijk maar vooral zeer luid mijn lieve oude huis gaan verbouwen, al luisterend naar snoeiharde Bollywoodmuziek. Iets met koekjes en deeg.

Er zijn momenten dat mijn rotsvast geloof in Karma me in feite tamelijk slecht uitkomt. Dit is zo’n moment. Ik had jullie, buren from hell, namelijk graag met spectaculaire passie chronisch ingegroeide teennagels en permanente snijdbare halitose toegewenst. Uit alle lichaamsopeningen. Tabee.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *